Delhi calling Singapore (4)

Lieve Roos,

Goede vraag, over die klotestatus. Van alle onderzoeken die ik heb gelezen over ouderschap komt een aspect steeds terug: geef het goede voorbeeld. Kinderen zijn kleine Xeroxapparaatjes. Leraren zijn het tweede of derde meest belangrijke rolmodel voor een kind en dan kies je toch het liefst een exemplaar mens van hoogwaardige kwaliteit.

Want het geven van het goede voorbeeld gaat verder dan het correct plaatsen van een d of een t. Vooral de manier waarop iemand zich handhaaft in relaties en met emoties omgaat doet ertoe. Een leraar moet daarom een zekere wijsheid bezitten, emotioneel goed aangeharkt zijn en het liefst ook nog flinke dosis humor hebben - het saffraan in de opvoeding, is mijn bescheiden mening. Een soort heilige dus ja, die ook nog kan spellen en rekenen.

Wat die emoties betreft: dat is een kwestie waar ik zelf nog niet helemaal uit ben. Als Bobbie huilt op school bij het afscheid zegt haar lerares - Sonia Teacher - resoluut: ‘Don’t cry Bobbie. Be a big girl now.’ Daar gaan mijn emotioneel bevrijde nekharen onmiddellijk van overeind staan. Afleiden? Okay. Maar een kind domweg zeggen dat het moet stoppen met huilen terwijl het zich rot voelt? Dat is emotionele goelag.

Tot ik het boek van de Amerikaanse psycholoog Roy Baumeister las, Wilskracht - De herontdekking van de grootste kracht van de mens, waarin hij betoogt dat wilskracht de sleutel tot succes is. Op zich weinig opzienbarend. Maar in een interview zei hij dat dit betekent dat hij zijn dochter ook leert om niet te huilen wanneer ze honger heeft bijvoorbeeld, of als kwaad is. Ze mag die emotie wel hebben maar ze moet haar gevoel op een andere manier uiten.

Toen mijn dochter me ook nog eens rustig uitlegde dat ze zou gaan huilen als ik wegging op school, besloot ik dat een minder gevoelige houding jegens haar tranen geen gek idee zou zijn.

Ik legde haar het concept krokodillentranen uit. Neptranen. Ik vertelde haar ook dat ik het verschil kan proeven tussen echte en krokodillentranen. Echte tranen zijn zout, krokodillentranen zijn zoet. Dus wanneer ze nu huilt uit woede - omdat ze haar zin niet krijgt - proef ik haar tranen en roep ‘Aha! Krokodillentranen!’ waarna ze meestal begint te lachen, ondanks zichzelf.

Als ze niet lacht schakel ik over op een andere modus. Want of het nu tranen zijn van woede en onmacht of van verdriet en pijn, de emotie is blijkbaar te sterk en dan heeft ze steun nodig. Al verschillen de meningen daarover ook sterk. Zo zijn er mensen die zeggen dat je een peuter in het hellevuur van zijn drift moet vastpakken en troosten omdat het kind anders kopje onder gaat in de draaikolken van zijn verwarrende emoties. Maar er zijn ook deskundigen die menen dat je een kind op zo’n moment in zijn sop moet laten gaar koken zodat het zichzelf leert troosten en kalmeren.

Voor dat laatste argument ben ik gevoelig: ik denk dat veel botsingen in het grotemenselijke verkeer worden veroorzaakt doordat mensen zichzelf niet kunnen kalmeren en daarom hun gram elders halen. De gemiddelde huwelijkscrisis of kantoorvete is daarvan een levendige illustratie.

Over dat soort grote mensenellende gesproken: volgens mijn buurvrouw, een Canadese die werkt voor de UN, heeft ze nog nooit op een kantoor gewerkt waar zoveel ruzies en gedonder is als hier in Delhi - en ze heeft inmiddels heel wat uithoeken van de wereld gezien. Rechtszaken over seksuele intimidatie, brandhaarden in de familiare sfeer die overslaan naar de werkvloer, kleine en grote fitties die rond de waterkoeler worden uitgevochten. En dat terwijl de gemiddelde Indiër er uiterlijk altijd zo onbewogen uitziet. Is dat misschien de prijs die wordt betaald wanneer kinderen worden opgevoed met ‘Stop crying Mukesh!’?

Liefs,

Marte

Marte Kaan

In 2012 I founded Nomad Expat Coaching & Counseling (www.nomadexpatcoaching.com). I work mainly with expat clients, online and face to face, mostly with techniques derived from Cognitive Behavioral Therapy and Acceptance and Commitment Therapy and sometimes more experiential methods like focussing. Besides working as a psychologist I write essays and short stories. Currently I am working on my first novel. https://martekaan.wordpress.com