Mappen vol

Papierwinkel

Vrienden hebben een huis gebouwd in de Algarve, dichtbij de plek waar wij zijn neergestreken. Het is een juweeltje. Gebouwd op een berg, uitzicht naar alle kanten, een fijne tuin en ruimte voor alle familie én gasten. Alleen moet ’s avonds het licht uit. Het huis is namelijk illegaal dus het mag liever niet gezien worden. Op zich is illegaal hier geen enkel probleem. Driekwart van de Algarve is illegaal gebouwd, maar deze vrienden zijn helaas verstrikt geraakt in de papiermolen van de Portugese ambtenarij.

De eerste bezoekjes aan Portugal viel het me al op. Er zijn hier twee soorten mensen; toeristen (duidelijk herkenbaar aan rode vlekken, korte broeken, luide stem) en mensen met mappen (herkenbaar aan de mappen). Iedereen in Portugal met een functie van enige belang, zeult dagelijks minimaal 2 kilo papier met zich mee. Op het eerste gezicht wat vreemd, maar nu we ons hier definitief hebben gevestigd, begin ik het te begrijpen. Want per saldo heb je overal alle documenten bij je. Je weet immers maar nooit wie welk document wil zien, wil kopiëren of gewoon even wil vasthouden.

Deze Portugese papier-fetisj neemt soms vreemde vormen aan. Zo probeerden we een bankrekening te openen. Dus gewapend met paspoort en kadasterstukken van ons nieuwe huis togen we naar het plaatselijk bankkantoor. Maar helaas. Voor een nieuwe rekening hebben we een bewijs van inschrijving nodig van de gemeente. Enfin, wij naar de gemeente: ‘Een inschrijvingsbewijs? Natuurlijk, maar dan hebben we wel een officieel bewijs van uw postadres nodig, een bankafschrift ofzo, heeft u dat?’ Ook bij het aanvragen van de vergunning voor ons B&B bleken we de nodige kadasterstukken, erfpacht, inschrijvingsbewijzen, woonvergunning en nog veel meer nodig te hebben. Met als gevolg dat we nu zoals iedere Portugees bij elke officiële aanvraag minimaal zes centimeter mappen bij ons hebben. Je weet immers maar nooit.

Bijeffect van deze papierwinkel is dat ‘even naar de gemeente’ hier godsonmogelijk is. Want om alle papieren door te nemen, zijn de ambtenaren langdurig bezig, wat weer resulteert in enorme wachtkamers en tergend langzaam oplopende volgnummers. Opwinden heeft geen zin. En dus heb ik geleerd om de tijd los te laten en vooral te genieten van de verplichte uren nietsdoen.

Het eindresultaat is wel dat je uiteindelijk het meeste wel gedaan krijgt. Wanneer je papieren op orde zijn en je de juiste procedure volgt, lukken vrijwel alle aanvragen. Ook hier geldt; ‘resistance is futile’. En dus bezoeken we loket na loket en instantie na instantie. En wellicht geldt dat ook voor onze vrienden. Gewoon de procedure volgen. Het kan lang duren, maar uiteindelijk kan dan ook bij hen ’s avonds het licht aan.